Χωστόν*

Προχτές εσάσαμέν σου το δωμάτιον σου. Εκάμαμεν το μιαν σωστήν όαση μόνον για ‘σένα. Τζαι τζειμέσα, εννα παίζουμεν χωστό. 

Εννα σου κρύφκω την κατζίαν του κόσμου, για να πιστέψεις σ’ έναν καλλύττερον.

Εννα σου χώσω το ότι εγεννήθηκες γυναίκα, αλλά για να ζήσεις σαν άθθρωπος εννα θέλει κόπον παραπάνω. Εννα το κάμω για να πιστέψεις εις το δίκαιον.

Εννα σου το χώσω πως για να γίνεις ό,τι ονειρεύκεσαι στη ζωήν εν αρκεί το όνειρον. Τζι εννα το κάμω για να μεν καταλάβεις ακόμα τι σημαίνει ματαιότητα.

Εννα σου κρύψω τον θάνατον, για να εστιάσεις στην ζωήν.

Εννα σου χώννουμαι άμαν νιώθω ότι εν τα φκάλλω πέρα σαν μάμμα, για να μεν υποψιαστείς τι μπορεί να σημαίνει αποτυχία.

Τζι εννα σου κρύψω ότι τα happy endings μπορούν να σου γαμήσουν τη ζωήν, για να μεν νιώσεις ακόμα τι σημαίνει δυστυχία.

Τζι ύστερα εννα φκείς να με γυρέψεις, γιατί εννα έσιεις καταλάβει που μόνη σου ότι εν κρύφκεται τίποτε που τούτα ούλλα.

Ότι ο κόσμος έσιει τζαι κατζίαν, τζαι αδικίαν, τζαι εν μάταιος, τζαι θανατερός, τζαι γεμάτος αποτυχίες τζαι άλλες τόσες δυστυχίες. 

Αλλά τουλάχιστον ως τότε εννα έσιεις προλάβει να φανταστείς τον κόσμον που μέσα του εννα θέλεις να ζήσεις.

Τζαι, αν επήρες που το γινάτιν μου, εθθα σταματήσεις ώσπου να τον φέρεις εις τα μέτρα σου**.

Τζαι τότες, εννα μπορώ να καμμίσω άνενοιας, για να μπορείς εσύ να μου χώννεσαι τζαι να μου χώννεις, για να πιστέψω ότι κάτι έκαμα τζι εγώ για ν’ αλλάξει ο κόσμος τούτος.

*Γραμμένο τον Φεβρουάριο του 2020

**Τελικά επήρεν που το γινάτι μου.

Συντάκτης: Χαρά Ζυμαρά

Γράφω τις ιστορίες μου, τις διαβάζω και τις ξαναδιαβάζω, τις αφήνω, τις ξεχνώ, γράφω άλλες, κι όταν μου στερέψει η έμπνευση πάω πίσω και τις ξαναδιαβάζω απ’ την αρχή. Μου θυμίζουν ποια ήμουν όταν τις έγραφα, τι έμαθα από αυτές και τι να βελτιώσω στις επόμενες, αλλά πάνω απ’ όλα τι να βελτιώσω στον εαυτό μου. Πολλές φορές με κρατούν δέσμιά τους μέχρι να μπορέσω να τις αφήσω πίσω μου ξανά για να εφεύρω άλλες, και μαζί, τον ίδιο μου τον εαυτό. Γράφω τις σκέψεις μου για να ελαφρύνω το μυαλό μου και να ανακτήσω τις ισορροπίες μου ξανά. Σαν μικρές ιστορίες, αλλά χωρίς την προσδοκία να είναι καλές. Συνεχίζω να γράφω τις μικρές, κακές μου ιστορίες, για να μπορώ να υπάρχω εν ειρήνη. Κι όσο γράφω σημαίνει ότι ακόμα την ψάχνω, και δεν είμαι καν σίγουρη πως θέλω να τη βρω.

One thought on “Χωστόν*”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: