(Υπενθύμιση στον εαυτό μου)
Πάνε μέρες να γράψω. Ψάχνω θέματα, ιστορίες που να μην σχετίζονται με τη μητρότητα αλλά δεν βρίσκω κανένα. Είναι σαν ο ρόλος αυτός να έχει επισκιάσει κάθε πτυχή της ζωής μου πια. Προσπαθώ, από τότε που έγινα μάνα, να βρω τον εαυτό μου, αλλά μάταια. Τον παλιό μου εαυτό, τον χαλαρό, τον γεμάτο ενσυνείδηση και συνειδητότητα, χιούμορ, εύστοχες συμβουλές για τις φίλες μου, όρεξη για περιπέτεια και ατέλειωτες βόλτες, ώρα για διαλογισμό, διάβασμα και γράψιμο. Ψάχνω να μου συμβούν παθήματα που σχετίζονται με τον έξω κόσμο, με ένα ευρύτερο σύμπαν και μια πανανθρώπινη οικογένεια. Παθήματα που θα με οδηγήσουν σε σκέψεις για τη ζωή, για τις ενέργειες, για τον τρόπο που αλληλοσυνδέονται όλα, μαζί κι εγώ, και θα με ωθήσουν στο γράψιμο.
Αντί αυτού, οι σκέψεις μου περιορίζονται στα καθημερινά. Στο φαγητό που θα μαγειρέψω, στις ανάγκες του σπιτιού, της δουλειάς, σε όλες τις λογιστικές λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή μου πεζή. Προσπαθώ να μιλήσω με τη φίλη που κάθεται απέναντί μου και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι η κόρη μου μού αδειάζει την τσάντα κάνοντας και την τελευταία τσαλακωμένη απόδειξη που είναι ριγμένη μέσα παιχνίδι της, κι ότι σύντομα θα πεινάσει και δεν έχω προνοήσει για φαγητό, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να φύγω πιο νωρίς από τον καφέ μας κι ότι στο αυτοκίνητο θα πρέπει να κάνω damage control μέχρι να βρω λύση στο πρόβλημα.
Πού πήγαν οι βαθιές, ουσιαστικές κουβέντες (ειδικά εκείνες του μεταμεσονυκτίου, οι αλκοολικές), που σε έφερναν ένα βήμα πιο κοντά στον άλλον και προέκυπταν έτσι αβίαστα, απλά επειδή κανόνισες να βρεθείς μαζί του σε ένα μπαρ και τα υπόλοιπα απλά ήρθαν από μόνα τους; Όταν γίνεσαι μάνα μένουν μόνο τα πεζά;
Μου έχει λείψει να βλέπω παντού γύρω μου ιστορίες έτοιμες να γραφτούν. Το ζευγάρι στο πισινό αυτοκίνητο, ένα φαινομενικά πρώτο ραντεβού στο διπλανό παγκάκι, μια μοναχική ύπαρξη στην άκρη του μπαρ που πίνει κοιτάζοντας το κενό. Ιστορίες που με προσκαλούν να μπω μέσα τους σαν σκηνοθέτιδα, σαν συγγραφέας, σαν μια μικρή θεά που φτιάχνει κόσμους τέλειους μέσα στην ατελή φύση των πραγμάτων. Τώρα το μόνο που κοιτάζω είναι την αντανάκλασή της από το καθρευτάκι σαν οδηγάω, ελπίζοντας ότι θα έχει έχει κοιμηθεί, για να μπορέσω να ακούσω τις σκέψεις μου. Τις πεζές, λογιστικές σκέψεις μου.
Νιώθω σαν να έχω ξαφνικά συσσωρεύσει χρέος απέναντι στις φίλες μου. Χρύστα, χρωστάμε η μια στην άλλη μια μπύρα και αμέτρητες ιστορίες μεταφυσικού περιεχομένου. Απ’ εκείνες που δεν θα καταλάβαινε κανείς άλλος αν μας άκουγε. Στέφανη, σου χρωστώ μια αλητεία στην παλιά πόλη απ΄εκείνες που κάναμε παλιά, να μου βγάζεις τα σώψυχά σου κι εγώ να σε ακούω με την προσοχή μου αμέριστη και χωρίς να κάνω “τυχαίες” αναφορές στην κόρη μου. Κατερίνα, σου χρωστώ μια εις βάθος πολιτική ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων παρακολουθώντας στα διαλείμματα sex and the city με ποπ κορν και κρασί. Έλενα, Nίκη, σας χρωστώ ατέλειωτα χαλαρά απογεύματα στο Χαράτσι με κακόγουστα αστεία και μεταξύ μας πειράγματα.
Δεν είναι η μητρότητα μόνο ποιηματάκια, τραγουδάκια κι όμορφες στιγμές με τα παιδιά σου. Μητρότητα, υποθέτω, είναι να χάνεις και να βρίσκεις τον εαυτό σου κάθε αναθεματισμένη στιγμή για το υπόλοιπο της ζωής σου. Είναι να προσπαθείς να βρεις τις ισορροπίες σου ενώ οι λογιστικές ανάγκες τρέχουν και οι ρυθμοί της ζωής σου έχουν επιταχυνθεί απότομα. Σαν να ξανακάθεσαι εξετάσεις για άδεια αυτοκινήτου, μόνο που αυτή τη φορά οδηγείς νταλίκα, είναι γεμάτη κρύσταλλα βοημίας και ο εξεταστής σε βγάζει για 3 point σε κάποιον δρόμο της Ινδίας, όπου οι κόρνες βουίζουν αδιάκοπα στ’ αυτιά σου και καλείσαι να τα βγάλεις πέρα σε ένα οδικό δίκτυο όπου κανείς δεν υπακούει σε ένα προ-συμφωνημένο σύστημα κανόνων κυκλοφορίας.
Μητέρα ή μη, όμως, το ζητούμενο εξακολουθεί να είναι το ίδιο: να καταφέρεις να γίνεις δεξιοτέχνης ή έστω απλά ικανή χειρίστρια του εσωτερικού σου κόσμου, απ’ όπου πηγάζει η ευτυχία σου, ανεξαρτήτως εξωτερικών συνθηκών. Το ότι δεν θα γίνεται πάντοτε κατορθωτό είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι.
ΜΙΚΡΕΣ, ΚΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 